زمان به وقت مهتاب

زمان به وقت مهتاب

کنار سینی می‌نشینم. دستم را دراز می‌کنم. از بین استکان‌های کمر باریک، از کنار سبیل ناصرالدین شاه و نعلبکی‌ها، قوری تپل، دستم را به قندان نزدیک می‌کنم، هنوز مامان جیغ نکشیده که پشت دست چپم با یک صدای جیزززز می‌چسبد به کتری. دیگر کسی نمی‌تواند ساکتم کند، بابا از بانک می‌آید “الان می‌بریمش دکتر.” مابزرگ می‌گوید: چیزی نیست که پشت دستش رو داغ کرده تا دیگه هیچ وقت دست به سبیلِ ناصرالدین شاه نزنه.
زار می‌زنم. جیغ می‌کشم.
بابا می‌گوید: بریم.
مابزرگ می‌گوید: کجا؟ دکتر؟ برو سیب زمینی بیار ببینم، رنده هم بیار.
مامان می‌گوید: بریم مرد.
مابزرگ می‌گوید: مری بدو. مروارید می‌دود، سرم روی سینه‌ی مامان است، هق هق می‌کنم و دستم را نشانش می‌دهم، اشک‌های داغ مامان آرام آرام سرِ کچلِ بی موی مرا خیس می‌کند.
“رنده‌ی ریز بزن.” سیب زمینی رنده شده را با دست مشت می‌کند و می‌گذارد روی دستم. می‌گوید: آفرین دخترم آفرین مهتاب الان خوب خوب می شه دستت دیگه نمی سوجه.
ساکت می‌شوم. نمی سوجه. یاد جوجه می‌افتم. می‌گویم: جوجه جوجه…
مریم می‌گوید: الان می آرمش مهتاب جون. جوجه‌ی کوکی‌ام را کوک می‌کند و می‌گذارد جلوام. چشم‌های بابا قرمز است. مامان اشکش را پاک می‌کند. مابزرگ می‌گوید: پشت دستش سوخته عروس چی شده مگه؟