از خداحافظی (جلد دوم)

نقد و بررسی‌ها

1. نسرین – آبان ۱۲, ۱۴۰۴

   سارا جان از نظت سپاسگزارم. یکی از بزرگترین دلیل هایی که خاطراتم را نوشتم همین بود. حتی اگر یک نفر یاد بگیره از هرجای زندگیش که می بینه داره به بطالت میره یا زجر میکشه، توقف کنه و قطعش کنه برای من کافیه.
   من این خاطرات را همراه با افسردگی و غم زیادی نوشتم و دو ماه بعد از نوشتنش مدام تو مطب روانکاو بودم چون تمام اون دوران برام زنده شدند. اما خوشحالم نوشتمش. منتها بعضی جاها دلم میخواست از صحنه فرار کنم که شاید همین باعث شده براتون صورت گزارشی پیدا کنه.. و نه، هیچوقت همسر و خواهرمو نمی بخشم چون کارشون انسانی نبود. نبخشیدن هم یک گزینه هست. بنظرم بعضی ها لیاقت بخشیده شدن را ندارند.

2. سارا – آبان ۸, ۱۴۰۴

   ممنونم از نسرین عزیز که همچین هدیه ارزشمندی برام فرستاد. خیلی برام اهمیت داشت.
   خیلی جاهای کتاب برام جالب بود، حس توانایی بعد طلاق، حتی برگشتن به روتین زندگی‌. انگار وقتی می تونیم کنار آدم هایی که دوست داریم، بشینیم و چای بخوریم و همین مشکلات روزمره را داشته باشیم، خوشبختیم، چقدر ساده و چقدر واقعی.
   برام بخشیدن همسر سابق و خواهر خیلی غیرممکن میاد، ولی قطعا ممکنش کردید.
   سرعت روایت داستان سریع هست و جا داشت بیشتر پرداخته بشه. گاهی شبیه گزارش شده.
   با این حال این نوشته، می تونه همراه خیلی از آدم ها بشه تا به توانایی های خودشون ایمان پیدا کنند و بدونند که همه ما آدم ها رنج های عمیقی را تجربه می کنیم.
   ممنون که نوشتید و ممنون که اینقدر زیبا نوشتید.