از خداحافظی

نقد و بررسی‌ها

1. نسرین – آبان ۶, ۱۴۰۴

   شما خیلی لطف دارید فر یبا خانم که منو اینچنین می بینید.
   خوشحالم از کتابها لذت بردید.
   آرزوی متقابل دارم براتون

2. سارا – آبان ۶, ۱۴۰۴

   من این کتاب و بعنوان هدیه از نویسنده سخاوتمند کتاب گرفتم و ارزش دوچندان برام داره.
   کتاب از دو جنبه، جذابیت زیادی برام داشت، اول اینکه، یک داستان واقعی است و نویسنده شجاعت نوشتن از خودش، زخم هاش و نزدیکانش را داره و این شجاعت با انصاف کامل در مورد آدم ها در تمام کتاب مشهوده. آدم هایی که خطای بزرگی انجام دادند، اما شخصیت سیاه ندارند، خاکستری اند و قابل تجسم.
   دوم، فضاسازی بسیار کامل و حرفه ای هست که تبحر نویسنده را نشون میده. همه فضاها قابل تجسم هست و بسیار خواننده را به شرایط نزدیک می کنه.
   چیزی که به روایت داستان صدمه زده، سرعت زیاد و عدم پرداختن به احساسات راوی در اواخر کتاب- که مهم ترین اتفاقات رو هم شامل میشه- است که احتمالا علتش عمق دردناک اتفاقی هست که افتاده و زنده بودن و واقعی بودن آدم هایی که همچین ضربه ای را زدند.
   سرگذشت نسرین عزیز، بدون اغراق همیشه الگوی من در پایداری، باور به خود و تلاش برای زندگی و نگاه به آینده بوده و هست (قبلاً از طریق وبلاگ، آشنایی داشتم).
   با تحمل این همه سختی مالی، سخاوتمندی ایشون، بسیار قابل احترام هست.

3. فریبا – مهر ۱۱, ۱۴۰۴

   بواسطه دریا عزیزم با خانم مولا بسیار بسیار شریف و دوست داشتنی و انسان انسان انسان آشنا شدم و با قلم بسیار روان و شیوایشان روح بزرگوارشان که در کلام بکلام نوشته ها موج می زند
   چقدر خوب که می نویسید تا بدانم انسانی ناب ، نگاه و قلبش ، نوید وجود زندگی هنوز هست در برهوت انسانیت !
   بسیار روان و صمیمی می نویسید آنقدر که در لحظه لحظه زندگی شریکتان شدم و هنوز ادامه دارد …
   همیشه مانا و سلامت باشید

4. نسرین مولا – آذر ۱۷, ۱۴۰۳

   خانم میرزایی گرامی. کامنت شما یکی از زیباترین نظراتی بود که برای این کتاب گرفتم. بینهایت سپاسگزارم

5. آذر میرزایی – آذر ۱۱, ۱۴۰۳

   کتاب از خداحافظی را که هفته گذشته با دستخط و امضای نویسنده عزیز خانم نسرین مولا بدستم رسید همین چند دقیقه پیش تمام کردم. روایتی پر از شهامت دوست داشتن ، امید به زندگی و پروای دل کندن. به نسرین عزیز برای نوشتن این سرگذشت با صداقت کم نظیر و شیوایی کلام تبریک میگویم و خوشحالم که بخت یارم بود و این فرصت نصیبم شد. یک قصه بیش نیست غم عشق و این عجب ، از هر زبان که میشنوم نامکرر است.