منیر و ماه و مراد

دیدگاهها

1. Zoe – مرداد ۳, ۱۴۰۲

   کتاب بسیار عالی با بیانی شیوا و دلچسب

2. نسرین – مرداد ۳, ۱۴۰۲

   سپاس بینهایتم نثارتان از اینکه اهمیت دادید و نظرتونو نوشتید

3. دریا – مرداد ۳, ۱۴۰۲

   چقدر خوشحالم همه ی کتاب های منتشر شده ی شما رو خوندم .
   و البته تعدادیش رو هم هدیه دادم .. یه هدیه ی باارزش و موندگار

4. هانی فخرایی – تیر ۶, ۱۴۰۲

   نوشتن از و برای نسرین و معرفی کتابش آسون نیست. خصوصن کتابی که برای ماه و منیر باشه. دو تا شخصیتی که خیلی ساله می‌شناسمشون! از روزایی که هنوز

   توی وبلاگ نسرین نفس می‌کشیدن و نه توی صفحه‌های یک کتاب! از روزایی که وبلاگ فارسی هنوز نفس داشت و میشد لابلای صفحاتش داستان کوتاه و

   زندگینامه و لحظه‌های واقعی پیدا کرد. با این همه امروز و پس از هشت ماه آزگار که دستم به نوشتن نرفته اومدم تا نسرین و قلم زیباش رو معرفی کنم که البته

   شاید نیازی به معرفی نباشه. حالا می‌تونیم لحظه‌های زندگیش رو توی کتاب ورق بزنیم

5. مرضیه حسین نژاد – اردیبهشت ۱۹, ۱۴۰۲

   تو آنجا مینویسی، دقیقا آن سر دنیا!
   و من در این سر دنیا که شاید هم ته دنیاست، میخوانم
   تو میفهمی چه حالی میشوم بعدش؟
   نمیفهمی تو مولا جان!
   چه شوری در دلم برپاست برای کتاب بعدی برای لحظه هایی که که منیر یا که آتش بشوم
   مثل همیشه عالی و بی نظیر

6. شادی – اسفند ۷, ۱۴۰۱

   کتاب زیبای ماه و منیر و مراد رو خوندم از جان‌بخشی‌های بسیار زیبایی که در داستان‌ها به کار بردی که واقعا لذت بردم چون از نظر من همه اشیا جان دارند و با ما ارتباط میگیرند داستان آخر هم بقدری لطیف و شیرین بود که دلم خواست عاشق بشم دستت طلا و قلمت مانا

7. فرنگیس حقیقی (مالک تایید شده) – اسفند ۲, ۱۴۰۱

   یکی از شاعرانه‌ترین و احساسی‌ترین هایی ست که خواهید خواند
   تنها نکته همانطور که دوستان عنوان کردند
   ویراستاری بسیار دقیق‌تر ست.

8. کتایون – اسفند ۱, ۱۴۰۱

   این دومین کتابی بود که از این نویسنده خواندم به جرات بگویم انگار خودم و زندگیم را در داستان هایش میبینم، آنقدر ساده و شیوا و قابل لمس است که انگار خود من بازی کردم در لابلای برگ های کتابش، لحظه به لحظه با منیر همزاد پنداری کردم آنجا که دیگر چشمان مراد را نمیدید آنجا که فقط تنهاییش با ماه و سایه آن در حوض کوچک به او آرامش میداد. آنقدر به من حس خوب داد که میخواهم دوباره بخوانمش

9. کتایون محمودزاده – اسفند ۱, ۱۴۰۱

   این دومین کتابی بود که از این نویسنده خواندم به جرات بگویم انگار خودم و زندگیم را در داستان هایش میبینم، آنقدر ساده و شیوا و قابل لمس است که انگار خود من بازی کردم در لابلای برگ های کتابش، لحظه به لحظه با منیر همزاد پنداری کردم آنجا که دیگر چشمان مراد را نمیدید آنجا که فقط تنهاییش با ماه و سایه آن در حوض کوچک به او آرامش میداد. آنقدر به من حس خوب داد که میخواهم دوباره بخوانمش