ترمه رنگی مادربزرگ

ترمه رنگی مادربزرگ

 من یه لباس بلند که تا مچ پام می‌رسید تنم بود که چهارخونه‌های ریز سفید و آبی آسمونی داشت و تا کمر تقریبا چسبون بود و از دور کمر، کمی ‌چین می‌خورد. جارو به دست، داشتم از پله‌ها‌ی زیرزمین بالا می‌اومدم که روسریم افتاد روی شونه‌هام. اما اعتنایی نکردم چون مطمئن بودم اون موقع روز، هیچ مردی خونه نیست. به پله‌ی آخر که رسیدم، در رو باز کردم برم بیرون. لباسم زیر پام گیر کرد و خوردم زمین و بلافاصله، یه صدای گرم مردونه که آشنا نبود رو شنیدم که گفت: «یا علی!»

سرم رو با تعجب به طرف صدا بلند کردم، دو چشم درشت به من دوخته شده ‌بود که همون ‌دم، برای همیشه خاکسترم کرد.

*****

رفتم تو و باغچه رو دیدم و به ذهن سپردم که زیر و رو کردن خاک، کود دادن، هرس کردن و کاشتن یه گل سرخ رونده و یه امین‌الدوله، این باغچه رو می‌کنه عروس! وگرنه بقیه‌ش خوب و به‌جا بود. یه درخت نارنج و یه یاس سرحال، بهترین درختای اونجا بودن.

شمعدونی‌های کنار دیوار هم، خیلی بلند شده بودن و باید شاخه‌هاش کوتاه می‌شد و مرتب، که اون دیگه کاری نداشت. همین‌جوری که داشتم بررسی می‌کردم، یه دفه یه صدای گرومپی از پشت سرم، از طرف آب انبار اومد. بی اختیار برگشتم. یه دختر با یه لباس بلند آبی، اون‌جا رو پله‌ها بدجوری خورده بود زمین. موهای صاف و بلندش ریخته بود تو صورتش اما نتونسته بود اون چشمای عقیقی رنگشو بپوشونه که تا مغز استخونم نفوذ کردن. از ته دل، بی‌اختیار فقط گفتم: «یا علی!»