از خداحافظی (جلد دوم)

نقد و بررسی‌ها

1. فاطمه توانگر – مهر ۲۵, ۱۴۰۴

   سلام
   با نسرین عزیز سال۹۲ از طریق وبلاگ آشنا شدم، توی اوج مشکلات و درگیریهای زندگی خوندن وبلاگش بهم امید میداد و ازش یاد گرفتم قوی باشم، خوندن کتاب از خداحافظی دوباره من رو پرت کرد به سالهای پر درد و رنج گذشته، یک هفته تمام ذهنم فقط لحظه به لحظه های زندگی گذشته رو مرور کرد و در آخر دوباره برگشتم به حالی که تو میتونی چون نسرین تونست.
   زبان نوشتاری کتاب بسیار روان و دلنشین بود انگار خودت هم در لحظه درون حادثه قرار داری و آن را تجربه میکنی، انگار که خودت را به تصویر میکشی. مهم نیست این اتفاقات را تجربه کرده باشی یا نه، مهم این بود که شخصیت زن کتاب تو بودی و میتوانستی آن را لمس کنی، نویسنده زن بودن را به شکل لطیف و زیبایی حتی در اوج سختیها و رنجها به تصویر کشیده است.
   پیشنهاد میکنم لذت خواندن این کتاب را از دست ندهید.
   🙏💞

2. نسرین مولا – بهمن ۲۳, ۱۴۰۳

   فرنگیس عزیز، از لطف و مهربانی و تشویقت سپاس بیکران دارم. خوشحالم شاعر فرهیخته ای چون تو قلم مرا تایید می کنه

3. نسرین مولا – دی ۲۰, ۱۴۰۳

   سپاس بیکرانم نثار سولماز گرامی همچنین مژده عزیز

4. مژده – دی ۱۳, ۱۴۰۳

   با خوندن جلد دوم کتاب از خداحافظی یه بار دیگه شجاعت نویسنده از جنبه های مختلف تحسین من رو برانگیخت.
   شجاعت برای جدا شدن از زندگی قبلی.
   شجاعت برای شروع زندگی بهتر بدون پشتیبان و حامی.
   شجاعت برای تعریف زندگی شخصی و خود را در معرض قضاوت عموم قرار دادن.
   براتون آرزوی شادی و موفقیت روز افزون دارم.

5. سولماز.ص – دی ۶, ۱۴۰۳

   با چند جلد کتاب از نویسنده‌ای که عمیقاً دوستش دارم و بهش احترام زیادی قائلم، همراه شدم و در هر سطر از نوشته‌هایش زندگی را دوباره حس کردم. در کتاب از خداحافظی‌اش، با او همسفر شدم، در کوچه‌های باریک و پررمز و راز استانبول گشتم، و بعد با او به یونان رفتم. غم‌هایش را شریک شدم، اضطراب و ترس‌هایش را حس کردم، اما شجاعت بی‌نظیرش را تحسین کردم. با او از یونان به استرالیا مهاجرت کردم، وارد زندگی پرماجرایش شدم، و همراهش روزهای پر فراز و نشیب را زندگی کردم.

   در آنجا، زنی قوی دیدم، مادری که تنها آرزویش ساختن و پیشرفت بود. خواسته‌هایش ساده بودند، اما اغلب نادیده گرفته می‌شدند. هر قدمش مبارزه بود؛ نمی‌خواست از اهدافش دست بکشد، حتی وقتی دیگران سد راهش می‌شدند. شگفت‌زده از روحیه تسلیم‌ناپذیرش، شاهد بودم که چگونه با صبوری، راهی برای رسیدن به رضایت درونی‌اش پیدا می‌کرد. او چیزی جز زندگی ساده و آرام نمی‌خواست، اما چه مبارزه‌ای پشت این خواسته نهفته بود.

   با هر سطر از قلمش، بزرگی‌اش، سخاوتش، و عشقی که در وجودش موج می‌زد را می‌دیدم. حتی وقتی با رفتارهای بیمارگونه اطرافیان روبه‌رو می‌شد و از آسیب‌های روحی رنج می‌برد، باز هم عشقی عمیق و انسانی والا در او موج می‌زد.

   بعد از پایان از خداحافظی‌اش که دو جلد بود، سراغ ترمه رنگی مادربزرگش رفتم. داستانی که مطمئنم همه ما، گوشه‌ای از زندگی مادر، مادربزرگ، یا حتی خودمان را در آن پیدا می‌کنیم. چقدر قلمش ساده و دلنشین بود! گاهی با خاطرات شیرین داستان لبخند زدم، گاهی به یاد مادربزرگ خودم خندیدم، و گاهی با دردهای شخصیت‌ها بغض کردم. آخر داستان را طوری آرزو می‌کردم که به دلم بنشیند، اما خانم نویسنده باز هم من را شگفت‌زده کرد و پایانی متفاوت رقم زد.

   سپس به سراغ منیر و ماه و مراد رفتم. چه دنیای خیالی شگفت‌انگیزی خلق کرده بود! تمام داستان را مثل فیلمی واضح در ذهنم می‌دیدم، کاراکترها زنده بودند و از برابر چشمانم عبور می‌کردند. هر لحظه همراه این داستان‌ها سیر و سفر می‌کردم و غرق در لذت می‌شدم.

   خواندن این چهار جلد از نوشته‌های این زن هنرمند و نازنین، خانم نسرین مولا، تجربه‌ای بی‌نظیر بود. از اعماق قلبم آرزو می‌کنم که باز هم بنویسد و دنیای خیال و احساس ما را غنی‌تر کند. برای او و یگانه پسر عزیزش، مزدک جان، بهترین‌ها را آرزو می‌کنم.❤

6. نسرین – دی ۳, ۱۴۰۳

   ممنونم ریحانه جان
   برام خیلی عزیزی و نظرت منو به وجد آورد.

7. ریحانه – دی ۱, ۱۴۰۳

   نسرین عزیز،

   می‌خواستم ازت بابت نوشتن داستان زندگیت تشکر کنم. خوندن حرفات و تجربه‌هایی که با همه سختی و تلخی‌شون با ما به اشتراک گذاشتی، تأثیر عمیقی روم گذاشت. شجاعتت در بیان این ماجراها برای من الهام‌بخش بود.

   اینکه تونستی از دل اون همه سختی عبور کنی و با صداقت تمام داستانت رو تعریف کنی، نه تنها به من، بلکه مطمئنم به خیلی‌های دیگه امید و قوت قلب می‌ده. کلماتت نشون دادن که حتی توی تاریک‌ترین لحظه‌ها هم می‌شه دوباره بلند شد.

   مرسی که اجازه دادی با خوندن داستانت، توی مسیری که پشت سر گذاشتی همراهت باشم. به وجودت افتخار می‌کنم و از صمیم قلب خوشحالم که صدات رو شنیدم.

8. نسرین مولا – آذر ۲۸, ۱۴۰۳

   غزل عزیز و ناهید گرامی، سپاس از وقتی که برای خوندن و نوشتن نظر ارزشمندتون گذاشتین

9. غزل – آذر ۲۴, ۱۴۰۳

   برای نوشتن در مورد کتاب دوم خانوم مولا بر می گردم به حسی که او در ابتدای کتاب توصیفش کرده. خودم را جای او که بگذارم می فهمم آن پله های دادگاه قطعا شروع یک مسیر جدید در زندگی این زن قوی بوده. نسرین در یک اوج احساسی و همراه با تردید از آینده ای که نامعلوم است کتاب را شروع می کند و با یک اوج شاد و محکم آینده ای که پی ریزی کرد را به عنوان پایان کتاب دوم به نگارش در آورده. قطعا که نوشتن از خاطرات آن هم خاطرات چالش بر انگیز و تلخ که انسان های حقیقی زیادی در آن دخیل هستند ،امری سخت و دشوار است و من به عنوان یک خواننده اگر منصف باشم باید ابهاماتی که برایم پیش آمد را به پای حفظ،حریم شخصی افراد از طرف نویسنده ببینم. پس به عنوان یک خواننده بابت احساس خوبی که در انتهای کتاب از نویسنده و داستانش گرفتم ،تشکر می کنم. قلمتان مانا

10. ناهید – آذر ۲۳, ۱۴۰۳

    بیان تجربیات میتونه راهی باشه برای انتخاب در زندگی
    مهم ،
    بودن هست در لحظات زندگی گاه با تسلیم گاه با رضایت وگاه با نبردی که راهگشاست
    نوشتن خود یکی از همین راه هاست
    موفق باشین وشادمان